writing-shape

name	writing-shape
description	งานเขียน โหมด exploit — ปั้นวัตถุดิบดิบให้เป็นบทความ ทีละย่อหน้า
disable-model-invocation	true

user ได้ส่ง (หรือกำลังจะส่ง) ไฟล์ markdown ของวัตถุดิบดิบมาให้ ให้มองมันเป็นกอง input — จะเป็น list ของ fragment ที่เรียบเรียงมาแล้ว กำแพง prose ไร้โครงสร้าง หรือ transcript ก็ได้ format ไม่สำคัญ อ่านให้จบตั้งแต่ต้นจนท้ายก่อนทำอย่างอื่น

จากนั้นรัน session ปั้นรูปทรง (shaping) ที่ผลิตเอกสารบทความแยกออกมาอีกไฟล์ นี่คือโหมด exploit: ช่วงสำรวจจบไปแล้ว กองวัตถุดิบนิ่งแล้ว — ให้ commit กับโครงสร้างหนึ่งโครง แล้วขุดจากกองมาเติมให้เต็ม ห้ามแก้ไฟล์วัตถุดิบ — สำหรับ skill นี้ไฟล์นั้นเป็น read-only

ถ้า user ไม่ได้บอกว่าให้เซฟบทความไว้ที่ไหน ถามครั้งเดียวแล้วจำ path นั้นไว้

ลูปการทำงาน

1. อ่านกองวัตถุดิบ อ่านไฟล์ input ให้ครบทั้งไฟล์ จับภาพรวมว่าข้างในมีอะไรบ้าง
2. ตั้ง prerequisite ตกลงกับ user ว่าผู้อ่านรู้อะไรมาก่อนแล้วตอนเปิดบทความ — นั่นคือ concept ที่ grounded ตั้งแต่ต้น ที่เหลือทั้งหมดต้องถูก ground โดย block หนึ่งเสียก่อน block ถัด ๆ ไปถึงจะพิงมันได้ ดู Grounding
3. ร่าง opening 2–3 แบบ แต่ละ opening ควรสื่อ thesis หรือมุมของบทความคนละแบบ โชว์ให้ดูทั้งหมด บังคับให้ user เลือกหรือผสมเป็น hybrid opening ที่เลือกจะกำหนดว่าบทความส่วนที่เหลือต้องทำอะไร
4. โตทีละย่อหน้า หลัง opening ลงตัวแล้ว ถามว่า "ด้วย opening แบบนี้ ผู้อ่านต้องได้ยินอะไรเป็นอย่างต่อไป?" ดึงวัตถุดิบจากกองมาตอบ block ถัดไปพิงได้เฉพาะ concept ที่ grounded แล้ว และพอมันลงจอด มันก็ ground concept ใหม่ให้บทความต่อ ถกกันเรื่องรูปแบบของ block ถัดไปด้วย — จะเป็นย่อหน้า, list, ตาราง, callout, quote หรือ code block ทุกการเลือก format ต้องตั้งใจและอธิบายเหตุผลได้
5. เขียนต่อท้ายไฟล์บทความไปเรื่อย ๆ อย่ารอสะสมแล้วเขียนทีเดียว เขียนย่อหน้าหรือ block ที่ตกลงกันได้แล้วลงไฟล์ทันที เพื่อให้ user เห็นบทความค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง
6. วนข้อ 4 จนบทความเสร็จ user เป็นคนตัดสินว่าเสร็จเมื่อไหร่

Grounding

ทุก concept ต้องถูก ground ก่อนที่ block ไหนจะพิงมันได้: ผู้อ่านต้องรู้มันมาก่อนตอนเปิดอ่าน หรือได้เจอมันใน block ก่อนหน้าแล้ว block ที่เอื้อมไปหา concept ที่ยังไม่ grounded จะทำผู้อ่านหลุด หน่วยของเรื่องนี้คือตัว concept ไม่ใช่คำที่ใช้เรียกมัน — block อาจพิง idea ที่ผู้อ่านไม่มีได้ทั้งที่ไม่มี jargon สักคำ ส่วน concept ที่มีชื่อเรียก — มี term — การ ground มันหมายถึงส่งทั้ง idea และ term ลงจอดพร้อมกัน

concept ถูก ground ได้สองทาง:

• Prerequisite — grounded ก่อน opening ผู้อ่านพกมาเอง ตกลงกันตายตัวตั้งแต่ต้น
• Introduced — มี block หนึ่งตั้งมันขึ้นมา จากนั้นมันก็ grounded ไปตลอดทั้งบทความ

เก็บ list ของสิ่งที่ grounded แล้วไว้ตลอด เวลาถามว่า "ผู้อ่านต้องได้ยินอะไรต่อ?" ถ้า move ถัดไปต้องใช้ concept ที่ยังไม่ grounded คำตอบก็คือตัว concept นั้นเอง: ต้อง ground มันก่อน — ตรงนี้เลยหรือใน block ก่อนหน้า — ไม่งั้นเดิน move นั้นไม่ได้ นี่คือการชี้ช่องว่างแบบเดียวกับ Pulling from the pile แต่ยกขึ้นมาอีกชั้น: ที่นั่นกองวัตถุดิบขาดเนื้อหา ที่นี่บทความขาดฐานราก

คานงัดอยู่ที่การเลือกว่าอะไรเป็น prerequisite และอะไรถูก ground ในตัวบทความ เรียกร้องจากผู้อ่านมากไปตั้งแต่ต้นก็เท่ากับปิดประตูใส่คนอ่าน แต่ถ้า ground ในบทความมากไป opening ก็จมอยู่กับนิยาม ตกลงเรื่องนี้กับ user ตอนตั้ง prerequisite

ฟีลของบทสนทนา

นี่คือ grilling session แบบกลับด้าน ตอน ideation คำถามคือ "จริง ๆ แล้วคุณกำลังสังเกตเห็นอะไร?" ที่นี่คำถามคือ "บทความนี้กำลัง argue อะไรกันแน่ และผู้อ่านต้องได้ยินมันเรียงลำดับแบบไหน?" ดันกลับด้วย อย่าปล่อย transition อ่อน ๆ ผ่านไปเฉย ๆ ถ้าย่อหน้าไหนไม่คู่ควรกับที่ของมัน ตัดทิ้ง

moves ที่ควรใช้ซ้ำ ๆ:

• "ย่อหน้านี้ให้อะไรผู้อ่านที่ย่อหน้าก่อนหน้ายังไม่ได้ให้?"
• "ถ้าตัดตรงนี้ทิ้ง อะไรพังบ้าง?"
• "นี่ควรเป็น prose หรือควรเป็น list กันแน่? ทำไมถึงเลือก prose?"
• "ประโยคนี้ทำสองงานพร้อมกัน — แยกมัน หรือเลือกงานเดียว"
• "opening สัญญาไว้ว่า X แต่ตอนนี้เราลอยไป Y แล้ว จะร้อยเรื่องกลับ หรือจะเปลี่ยน opening"

Pulling from the pile

มองวัตถุดิบดิบเป็นเหมืองหิน ไม่ใช่ script ดึง fragment ออกมา ปรับให้เข้ากับย่อหน้ารอบ ๆ แล้ววางลงไป fragment ชิ้นหนึ่งอาจถูกหั่นกระจายไปหลายย่อหน้า ถูกควบรวมกับอีกชิ้น หรือถูก paraphrase ก็ได้ หน้าที่ของกองคือถูกขุด หน้าที่ของบทความคืออ่านแล้วเป็นเสียงเดียวกันทั้งเรื่อง

ถ้ากองวัตถุดิบขาดสิ่งที่บทความต้องการ ให้ชี้ช่องว่างออกมาตรง ๆ: "ตรงนี้ต้องมีตัวอย่าง แต่ในกองไม่มี — ให้มาเดี๋ยวนี้ หรือไม่ก็ตัด section นี้ทิ้ง"

ประเด็นเรื่อง format ที่ควรถกกันจริง ๆ

เวลาเลือกว่าจะ render block ออกมาแบบไหน ให้ชั่ง tradeoff เหล่านี้ออกมาดัง ๆ กับ user อย่าตัดสินใจเงียบ ๆ:

• Prose vs. list prose พาเหตุผลเดินไปข้างหน้า list เหมาะกับ item ที่ขนานกัน ถ้า item ไม่ได้ขนานกันจริง prose ดีกว่า ถ้าขนานกันจริง list สแกนเร็วกว่า
• Inline vs. callout tip, warning และเรื่องแทรกไปอยู่ใน callout (> [!TIP], > [!NOTE]) — แต่เฉพาะกรณีที่ถ้าปล่อยไว้ inline แล้วมันจะลากประเด็นหลักออกนอกเรื่องจริง ๆ ไม่งั้นปล่อยไว้ inline
• ตาราง vs. โครงสร้างซ้ำ ถ้ารูปทรงเดิมซ้ำ 3+ ครั้งด้วย field ชุดเดิม ใช้ตาราง ไม่งั้นใช้ prose ที่ขึ้นต้นแต่ละท่อนด้วยตัวหนา
• Quote vs. paraphrase quote เมื่อถ้อยคำต้นฉบับคือประเด็น paraphrase เมื่อสนใจแค่ตัว idea
• Code block vs. inline code หลายบรรทัด รันได้ หรือใช้ประกอบคำอธิบาย → block ส่วน token หรือ identifier เดี่ยว ๆ → inline

จังหวะการเขียน

เขียนต่อท้ายไฟล์บทความทุกครั้งที่ block ตกลงกันได้ อ่านไฟล์จาก disk ใหม่ก่อนเขียนทุกครั้ง — user อาจแก้ไฟล์ระหว่างเทิร์น ห้ามเขียนทับสุ่มสี่สุ่มห้า ถ้า user อยากให้ rewrite ย่อหน้าไหน แก้เฉพาะย่อหน้านั้นตรงที่เดิม ที่เหลืออย่าไปแตะ

นอกขอบเขต

• ขุดหา fragment ใหม่ที่ไม่อยู่ในกอง (จัดการช่องว่างตามวิธีใน "Pulling from the pile")
• แก้ไฟล์วัตถุดิบดิบ
• publish, จัด format ให้ platform ใดเป็นการเฉพาะ หรือเพิ่ม frontmatter ที่ user ไม่ได้ขอ