| name | writing-fragments |
| description | งานเขียนช่วง explore — ขุด fragment ดิบ ๆ ออกมา ยังไม่ต้องมีโครงสร้าง |
| disable-model-invocation | true |
นี่คือช่วง explore ล้วน ๆ: ขยายพื้นที่ของสิ่งที่เขียนได้ให้กว้างที่สุดโดยยังไม่ commit กับโครงสร้างใด ๆ — การ commit คือ exploit ซึ่งเป็นงานของ skill อื่น ให้รัน session แบบซักไซ้ที่ produce fragment ออกมา โดยสัมภาษณ์ user แบบไม่ลดละเกี่ยวกับเรื่องที่เขาอยากเขียน การยัดเยียด phase, outline หรือโครงสร้างบทความอยู่นอก scope ของ skill นี้
เมื่อ fragment โผล่ออกมาจากฝั่งไหนก็ตามของบทสนทนา ให้ append ลงไฟล์ markdown ไฟล์เดียว
ถ้า user ไม่ได้ส่ง path มาให้ ให้ถามครั้งเดียวว่าเซฟเอกสารไว้ที่ไหน แล้วจำไว้ตลอด session ที่เหลือ
เก็บ fragment ตั้งแต่ประโยคแรกสุดที่ user พูด รวมถึง prompt เริ่มต้นด้วย
ตอนเขียนไฟล์ครั้งแรก ใส่ H1 อันเดียวไว้บนสุดเป็น working title (เปลี่ยนทีหลังได้) และห้ามใส่อย่างอื่น — ไม่มี metadata ไม่มี TOC ไม่มีวันที่
Fragment คืออะไร
fragment คือข้อความชิ้นไหนก็ได้ที่อาจรอดไปอยู่ในบทความฉบับสุดท้าย มันต้อง อ่านรู้เรื่องสำหรับผู้เขียน — ผู้เขียนดูแล้วรู้ว่าหมายถึงอะไร — แต่ไม่จำเป็นต้องนิยามศัพท์ของตัวเองหรืออ่านรู้เรื่องสำหรับคนที่ไม่มี context เกณฑ์คือ "นี่เป็นงานเขียนที่ดีชิ้นหนึ่งไหม" ไม่ใช่ "นี่เป็น argument ที่สมบูรณ์ในตัวเองไหม"
fragment จงใจให้หลากหลายรูปแบบ ตัวอย่างของสิ่งที่เป็น fragment ได้:
- ประโยคคม ๆ ที่อยากเอาไปใช้สักที่ แต่ยังไม่รู้ว่าตรงไหน
- ข้ออ้าง (claim) พร้อมเหตุผลสั้น ๆ บรรทัดเดียว
- vignette: เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น, code snippet, สถานการณ์สมมติ, การเปรียบเทียบ
- ความคิดครึ่ง ๆ กลาง ๆ: "อะไรสักอย่างเกี่ยวกับการที่ X ให้ความรู้สึกเหมือน Y เดี๋ยวค่อยคิดต่อ"
- คำพูดอ้างอิง, บทสนทนา, ประโยคที่บังเอิญได้ยินมา
- รายการข้อสังเกตที่เกี่ยวข้องกันซึ่งเกาะกลุ่มกันด้วยความรู้สึก
- คำบ่น, คำสารภาพ, punchline
- leading word — อุปมากะทัดรัดหรือคำที่บัญญัติขึ้นใหม่ที่ทั้งชิ้นงานแขวนอยู่กับมันได้ (คำเดียวที่ตั้งชื่อให้ไอเดีย แบบเดียวกับที่ tracer bullets หรือ fog of war ตั้งชื่อให้ pattern ทั้งชุด)
ในบรรดาทั้งหมด leading word คือ fragment ที่มีค่าที่สุดถ้าหาเจอ มันรับน้ำหนักทั้งชิ้นงาน: ตั้งชื่อให้ถูกตั้งแต่ช่วง explore แล้วมันจะกำหนดโครงสร้าง transition และ title ทีหลัง — ให้ผลตอบแทนตลอด phase exploit ทั้งหมด เมื่อบทสนทนาวนกลับมาที่ไอเดียเดิมซ้ำ ๆ ให้ผลักดันจนได้บัญญัติคำสำหรับมัน
สมุดบันทึกของนักเขียนนิยายคือต้นแบบ: ข้อสังเกตไร้โครงสร้างที่สะสมมาหลายปี แล้วค่อยถูกขุดมาเป็นวัตถุดิบทีหลัง fragment ก็คือข้อสังเกตพวกนั้น
Format ของไฟล์
# Working title
A first fragment lives here.
It can be multiple paragraphs. It can include lists, code, quotes — whatever
shape the fragment naturally takes.
---
A second fragment.
---
> A quoted line that the user wants to keep around.
A reaction to it.
---
- A cluster of related observations
- That hang together by feel
- And want to be near each other
fragment คั่นด้วย horizontal rule (\n---\n) ไม่มี heading ในเนื้อไฟล์ ไม่มี tag ไม่มีลำดับอื่นนอกจากลำดับที่ถูกเพิ่มเข้ามา
จังหวะการเขียน
append เงียบ ๆ ไม่ต้องขออนุญาตทีละ fragment พูดถึงสิ่งที่เพิ่มไปแบบผ่าน ๆ ("เพิ่มอันนั้นให้แล้ว") แต่อย่าขัดบทสนทนาด้วย dialog ถามเรื่องเซฟ
ก่อนเขียนทุกครั้ง: อ่านไฟล์จาก disk ใหม่ก่อน user อาจแก้ สลับลำดับ หรือลบ fragment ไประหว่าง turn — ต้องรักษาการแก้ไขของเขาไว้ ห้าม overwrite ไฟล์เด็ดขาด ให้ append อย่างเดียว (หรือถ้า user ขอ ค่อยแก้ fragment ตัวใดตัวหนึ่งตรงจุดนั้น)
user พูดได้ทุกเมื่อว่า "ตัดอันล่าสุดทิ้ง", "เขียนอันนั้นใหม่ให้คมกว่านี้", "รวมสองอันนั้นเข้าด้วยกัน" ให้ถือว่านั่นเป็นคำสั่งชั้นหนึ่ง
